« بيلعام مشاهده کرد که در نظر حداوند، برکت نمودن ييسرائل خوشايند است ...» (بميدبار 24:01 )

بالاق پادشاه موآو که از حضور قوم ييسرائل در مجاورت سرزمينش به هراس افتاده و تصور کرده بود که آنان قصد تسخير سرزمين او را دارند، افرادي را نزد "بيلعام" مي­فرستد تا وي را نزد بالاق آورند تا بلکه بتواند چاره­اي بينديشد، و براي جلوگيري از نفوذ قوم ييسرائل به داخل سرزمينش راه­حلي بيابد (در حالي که قوم ييسرائل اصلاً چنين قصدي نداشت که بخواهد به خاک سرزمين موآو تعرضي نمايد). 

به هر حال بيلعام پيشنهاد بالاق را مي­پذيرد، و در چندين مرحله سعي مي­کند تا بتواند از حداوند اجازه گرفته و قوم ييسرائل را مورد لعن و بدگويي خود قرار دهد. ولي در هر بار حداوند به او بيان مي­دارد که هيچ تمايلي به گوش کردن به عرايض بيلعام ندارد، و نمي­خواهد به قصد بيلعام جامه­ي عمل بپوشاند. بيلعام که خود متوجه مي­شود قوم ييسرائل در نظر باريتعالي اعتبار و ارزش کسب کرده است، شروع به بيان زيبايي­هاي جامعه ييسرائل مي­کند و جملات و عبارات بس نيکويي را بر زبان جاري مي­سازد.

بزرگان ييسرائل به استناد پاسوق ديگري از فصل 23 سفر دواريم که در آنجا مرقوم است: «چون حداوند خالق تو، تو را دوست مي­دارد، نخواست که به خواسته­ي بيلعام توجهي نمايد؛ براي همين نفرين را به براخا تبديل فرمود»، ياد گرفته­اند که هر چند که همه­ي جملات و عباراتي که بيلعام مي­گويد، خوشايند و زيبا هستند، ولي چون همه­ي آنها با سوء­نيت و نبود خواسته و رضايت حقيقي و قلبي بيلعام بر دهانش نقش مي­بندد، براي جامعه­ي ييسرائل هيچ اثر مثبتي نمي­گذارد.

از ميان آن همه گفتار، تنها يک جمله­ي او - آن هم با لطف و رحم ا-لهي - از نفرين (جنبه­ي منفي) به برکت (جنبه­ي مثبت) تبديل مي­شود. چرا تنها يک جمله؟ زيرا اگر همان يک عبارت به طور واقعي و راستين حمايت شود، به آن ارزش و اهميت کافي داده شود، مي­تواند تمامي سخنان ديگر بيلعام را که با سوء­نيت گفته شده بود، بر هم زده و باطل نمايد.

اما آن يک جمله چيست؟ "ربي اَبا بَر کَهَنا" فرمود: "מַה טֹּבוּ אֹהָלֶיךָ יַעֲקֹב מִשְׁכְּנֹתֶיךָ יִשְׂרָאֵל:" دعايي که در مورد کنيساها و بِت­ميدراش­ها صحبت مي­کند، از ميان آن همه جمله آزاد و رها مي­شود، و از دست نفرين­هاي بيلعام خلاص مي­گردد. براخاي کنيساها و بِت­ميدارش­ها، يک براخاي جمعي و کلي است، که اين توان را دارد که ساير مسايل ديگر را تحت پوشش خود قرار دهد. به عبارت ديگر، در قدرت تفيلاهاي ما و آموزش توراي ماست که مي­توانيم هر گونه نفرين و جوانب منفي را از خود دور کنيم، يعني اگر بيلعام و امثال او هر چند که بخواهند ما را مورد لعن خود قرار دهند، تا وقتي حداوند، کنيساها (محل برگزاري تفيلا) و بِت­ميدراش­ها (محل آموزش تورا) را براي ما حفظ نمايد، از هر گزندي در امان خواهيم ماند.

به همين خاطر بزرگان ييسرائل مي­فرمايند: «مادامي که آهنگ و نواي آموزش تورا و تفيلا توسط فرزندان اين قوم در کنيساها و بِت ميدراش­ها به گوش برسد، چون "הַקּוֹל קוֹל יַעֲקֹב" برپاست، ديگر از دست عساو هيچ کاري بر­نمي­آيد.»

خانه­ي شخص ثروتمندي طعمه حريق شد و تقريباً همه چيز در آتش از بين رفت. وقتي خانواده وارد اتاق­ها و سالن سوخته شدند تا ببينند چه چيزي باقي مانده است، پسربچه به کنار جعبه­ي اسباب­بازي­ها رفت و شروع به گريه کرد که عروسک­هايش را از دست داده است. او زار زار گريه مي­کرد. ولي پدر به دنبال گاوصندوق ضد­حريق مي­گشت، و خوشبختانه آن را صحيح و سالم پيدا کرد و از فرط شادي شروع به رقصيدن کرد! پسر مي­گريست و پدر مي­خنديد! پدر دست مهربانش را بر سر فرزند کشيده و گفت: «هيچ جاي نگراني نيست. اوراق بهادار، سکه­ها و جواهرات صحيح و سالم در گاوصندوق باقي مانده­اند. همه چيز را جبران مي­کنيم و باز براي تو اسباب­بازي مي­خريم.» مادر به فرزند گفت: «عزيزم! ديدي پدر چه گفت؟ نترس! دوباره خانه مي­سازيم... همه­ چيز مي­خريم ... چون ثروت خود را از دست نداده­ايم.»