يک داستان خيالي مي­گويد:

روزي مردي که مي­خواست به هر قيمتي ميصوا کند(!)، به قصابي رفت و براي خانواده­اش گوشت خريد. آن روزها از يخچال و فريزر خبري نبود و به همين خاطر آنها همان روز يک خوراک گوشت خوردند.

فرداي آن روز، خانم خانه با بقيه­ي گوشت­هاي پخته نشده و زدن ادويه تند و تيز، يک غذاي ديگر درست کرد و شوهر و بچه ها هم خوردند.

روز سوم که ديگر گوشت­ها بوي نامطبوعي گرفته بود، زن خواست آنها را دور بريزد، ولي شوهرش که مي­خواست ميصوا کند (آن هم با صرفه­جويي!) گفت: «چرا اينها رو دور مي­ريزي؟ مگر نمي­بيني که همسايه­ي روبروي ما شخص مسکين و نداري است؟ چه بهتر که ميصواي "صداقا دادن" را انجام دهيم و گوشتها را به او بدهيم!»

سپس گوشتها را به آن همسايه داد. همسايه فقير هم با خوردن گوشتهاي فاسد مريض شد و افتاد گوشه­ي خانه. شوهر به زنش گفت: «مي­بيني حدا چقدر ما را دوست دارد؟ ميصوا به دنبال خودش ميصوا مي­آورد. بيا برويم و ميصواي "عيادت از بيمار" را انجام دهيم!»

بعد از چند روز همسايه­ي فقير به دليل مسموميت از دنيا رفت. شوهر به زنش گفت: «ديگر ميصوا بيشتر از اين نمي­شود. حال بايد برويم و ميصواي تشييع پيکر آن مرحوم و تسلاي خاطر بازماندگانش را انجام دهيم!»

شما چگونه ميصوا مي­کنيد؟