نزديک بود که من در جريان يک حادثه، دست راستم را از دست بدهم، اما شکر حدا، فقط زردپي هاي دستم کشيده شده بود، و بايد چند روزي به دستم استراحت مي دادم. نه مي توانستم رانندگي يا تايپ کنم، و نه حتي به درستي دندانهايم را مسواک بزنم. نه مي توانستم ظرفها را بشويم، و نه مي توانستم ساير فعاليتهاي روزانه ام را انجام دهم.
آيا ما وقتي که چيزي را داريم قدر آن را مي دانيم، يا تنها وقتي که ديگر آن را نداريم پي مي بريم که چقدر به آن نيازمنديم؟
آري! ما فراموش مي کنيم...
مصدوميت من در "بيست و دو روز" ايام «בֵּין הַמְּצָרִים» اتفاق افتاد. اين ايام، غمبارترين دوره در تقويم يهود است، که ما در آن به خاطر ويراني بِت هميقداش (معبد مقدس در يروشالييم) سوگواري مي کنيم.
پس از آن حادثه بود که من آن آيه ي مشهور را به خاطر آوردم که مي فرمايد :
" اي يروشالييم! اگر تو را فراموش کنم،
دست راستم (حرکت خود را) فراموش کند."
حقيقتاً تاکنون به اين جمله فکر نکرده بودم: "دست راستم حرکت خود را فراموش کند" چه معنا و مفهومي دارد؟
من توضيحات جالب زيادي در اين باره خواندم.
هيچ کس نمي تواند کارکردن بدون دست راست را تصور کند، و غيرقابل تصور است که بتوان آن را فراموش کرد. همين طور هم محال است که ما بتوانيم يروشالييم را که موضوعي ناگسستني و مربوط به ما يهوديان است، فراموش کنيم.
در حقيقت براي هر يهودي، فراموش کردن يروشالييم و بِت هميقداش، معادل فراموش کردن حداست، چون حداوند هميشه در کنار ما و - به شهادت تهيليم (مزامير حضرت داوود) – در کنار دست راست ماست، همانگونه که مرقوم است: "من همواره حداوند را در برابر خويش در نظر گرفته ام."
توضيح ديگر اينکه حداوند نيز همين آيه را خطاب به يهوديان مي گويد، يعني حداوند، عهدي جاودانه مي بندد که هرگز يروشالييم را ترک نفرمايد، چون ترک يروشالييم از جانب حدا، معادل ترک دست راست از جانب آدمي است.
در اينجا يک ارتباطي طبيعي و فطري وجود دارد.
مسلماً انسانهايي که (حداي ناکرده) تنها يک دست دارند، و يا از ديگر اعضا محرومند، بالاجبار به گونه اي استثنايي کارهايشان را انجام مي دهند، اما اين حالت ايده ال نمي باشد. به همين طريق، با وجود اينکه يهوديان امروزه بدون داشتن بِت هميقداش - حتي در وفور معنويات و ماديات - زندگي مي کنند، اما اين حالت نيز کمال مطلوب و ايده ال نيست. حتي طبيعي هم نيست...
دست راست من دست مشتري ام را به گرمي مي فشرد، کلمات را در اين صفحه به قلم مي آورد، فنجانم را براي نوشيدن بالا مي آورد. وقتي ما به اين موضوع ايمان داشته باشيم که يروشالييم و وجود بِت هميقداش هم مي تواند ما را تعالي داده حرکت دهد و بالا بياورد، بسيار بالاتر از مقام معنوي که اکنون در آن قرار داريم، آنگاه درک خواهيم کرد که ايام حاضر فرصتهايي هستند که مي توانيم استحقاق بازگشت به بِت هميقداش را به زودي و در عصر خود داشته باشيم.
در حال پردازش...
